Ferryt to termin określający roztwór stały składający się prawie wyłącznie z żelaza i niewielkiej ilości węgla. Występuje jako składnik strukturalny, tj. jako część składu strukturalnego stali i żeliwa. Kluczową cechą jest jego specjalna struktura atomowa. Nadaje mu to pewne właściwości, takie jak stosunkowo niska twardość, zwiększona podatność na rdzę i magnetyczność.

W metalografii struktura atomowa jest określana jako faza, jedna z kilku możliwych modyfikacji żelaza. W przypadku ferrytu atomy żelaza są ułożone w sześcienną siatkę skoncentrowaną na ciele. Jeśli wyobrazisz sobie sześcian, w każdym z ośmiu rogów znajduje się atom, a dziewiąty atom znajduje się w środku sześcianu. Ferryt zawiera również niewielką ilość atomów węgla, do 0,02 procent.

Ferryt jest ferromagnetykiem. Oznacza to, że momenty magnetyczne - zwane również potocznie magnesami elementarnymi - są ułożone równolegle do zewnętrznie przyłożonego pola magnetycznego. Ferryt staje się zatem magnetyczny pod wpływem pola magnetycznego. Z tego powodu komponenty zawierające ferryt nie nadają się do zastosowań z polami magnetycznymi. Na przykład obrazowanie rezonansu magnetycznego (MRI) opiera się na wykrywaniu drobnych sygnałów rezonansu magnetycznego w silnym zewnętrznym polu magnetycznym w celu obliczenia trójwymiarowego obrazu analizowanego obiektu. Dla funkcjonowania urządzeń wykrywających miny i bomby istotne jest również, aby pola magnetyczne nie były zakłócane.

W takich zastosowaniach stosuje się komponenty niezawierające ferrytu, które nie wpływają negatywnie na pola magnetyczne. Z tego powodu PTM mechatronics oferuje również swój promieniowy silnik tłokowy w wersji Wariant bez ferrytu na. Zamiast stali stosowane są śruby wykonane z materiałów niemagnetycznych. Inne elementy wykonane są na przykład z plastiku lub porcelany.